Overdrijf prestatiedruk voor studenten niet

Photo by Faustin Tuyambaze 

Je zal het vast hebben meegekregen; studenten leiden onder de sociale, financiële en prestatiedruk. Kortom, we worden helemaal opgebrand tijdens de studie.

De Hogeschool Windesheim heeft onlangs een onderzoek gepubliceerd waaruit bleek dat maar liefst een kwart van hun studenten last heeft van een burn-out. Zeventig procent ervaart hoge prestatiedruk, ze hebben het gevoel dat ze zich geen fout kunnen permitteren. En nu komt het ergste: een op de vijf studenten loopt rond met een risico op zelfdoding. Hoe groot dat risico dan was, kwam niet voort uit het onderzoek, maar dat terzijde. Deze bevindingen stonden onder andere in kranten als de Volkskrant en het NRC.

RTL nieuws interviewde enkele studenten naar aanleiding van de prestatiedruk: “Er is best wel druk om hoge cijfers te halen en om goed te presteren en je moet gewoon best wel veel doen soms”. ‘Best wel veel doen soms’, dat klinkt niet heel ernstig. Op het NOS Journaal kwam een hele zielige studente aan het woord. Ze had het zo druk, ze studeerde, had een bijbaantje, had sociale verplichtingen en ze had vorig jaar een bestuursjaar gehad.

Oke, het is flauw van me haar als voorbeeld te nemen. Ik wil namelijk niet de studenten bekritiseren die echt last hebben (gehad) van een burn-out; dat vind ik oprecht heel vervelend. Maar echt niet een kwart van alle studenten heeft burn-outklachten of, nog erger, suïcidale gedachten.

Als ik zie hoe ongekend veel wordt gesogd in UB (dit zal niet anders zijn op de Hogeschool Windesheim), dan kan je niet tegelijkertijd beweren dat je tot aan je nek in het werk zit. Kijk maar eens rond. Sommige mensen lijken helemaal niet van plan te zijn om aan het werk te gaan. Zij gaan zitten leggen hun tas neer, doen het jasje uit en gaan vervolgens minstens een halfuur op hun telefoon. Als je nog tijd hebt om te liken, snappen, appen of eindeloos scrollen op je facebook op insta tijdlijn dan heb je het toch niet druk, druk, druk?

Prestatiedruk is juist goed. Anders zouden sommige mensen helemaal niks meer doen. De hele maatschappij is veeleisender geworden, het studentenleven kan dan niet achterblijven. Sommige mensen moeten 50 uur per week in een fabriek werken, dan valt je studie Keltische talen en cultuur (UU) best wel mee. Als je als adolescent nu al opgebrand bent, hoe opgebrand ben je dan als je later vijftig bent, te midden van je midlife crisis. Indien je de intellectuele ontplooiing zo verschrikkelijk vindt dan doe je of de verkeerde studie of je hoort niet thuis op een universiteit.

De cijfers uit het onderzoek lijken dan ook voor geen meter te kloppen. De studenten die op zo’n onderzoek reageren zijn waarschijnlijk niet representatief voor de gehele studentenpopulatie. Studenten die niet gestresst zijn reageren misschien minder snel op het onderzoek. Ook was het onderzoek self-reported. Ik vraag me af hoeveel mensen echt weten wat een burn-out precies inhoudt. Ten slotte ben je natuurlijk een stuk gelukkiger als je in een mooie stad als Rotterdam woont in plaats van Zwolle.

Waar we wel van af moeten is het devies ‘Succes is een keuze’, wat een onzin. Hard werken is een keuze, succes niet per se. Hard werken leidt niet altijd tot succes, er zijn vele andere factoren die daarin meespelen (het hangt er ook vanaf hoe je succes definieert). Dit weet iedereen, handel er dan ook naar en accepteer dat niet alles altijd helemaal succesvol verloopt.

Om een lang verhaal kort te maken denk ik dat de meeste studentenstress niet voortvloeit uit prestatiedruk, maar eerder uit keuzestress. Het scala van mogelijkheden is enorm uitgebreid. Men moet dit niet zien als verplichtingen, maar als kansen. En je weet wat je met kansen moet doen... Juist, die grijp je met beide handen.

Sluiten

Inloggen