De Week van... Linde Hasker

‘The last ones, will be the first’.

Afgelopen zomer kreeg ik de eer het studiejaar af te sluiten met ‘de Week van Linde, foto editie’ en hier ben ik weer, terug van weg geweest met een kersverse Week van!

We beginnen mijn Week van op maandag 22 januari. Ik moet bekennen dat uit mijn bed komen in de ochtend nooit een van mijn sterkste kanten is geweest, laat staan op maandagmorgen, maar toen om kwart voor acht voor de vierde keer mijn wekker ging kon ik er niet langer omheen, de tijd was daar om mijn warme nestje te verlaten en me te begeven richting de C-hal waar ik had afgesproken met Sophie en Patrick. Menig van jullie kennen me misschien als oud-Mediacommissielid, maar ook dit jaar ben ik weer actief, bij de Marketingcommissie welteverstaan.
Nou stuitte ik de avond ervoor al op een logistiek probleempje; mijn geliefde fiets stond nog bij Skadi. Die was daar beland voor vertrek van de Skadi-skireis, maar op de terugweg heb ik de bus verlaten in Eindhoven, zodat ik me kon laten vertroetelen door mijn liefhebbende ouders (en zodat ik mijn moeder de bergen vieze skisokken kon laten wassen), waardoor ik nu zonder vervoer zat. Nu was mijn huisgenootje zo lief me haar fiets te lenen, om mezelf alle ellende van het OV te besparen, maar eenmaal in de fietsenstalling besefte ik mij dat ik werkelijk waar geen flauw idee had hoe de fiets van mijn huisgenoot eruit ziet. Als een echte fietsendief heb ik hopeloos ieder slot in het aangegeven fietsenrek geprobeerd, om na tien minuten en menige blikken eindelijk de juiste fiets te vinden. En wat voor een fiets. Met mijn knieën tegen het stuur in versnelling één ploeterde ik met een rugzak maatje brugwup nog precies op tijd richting de uni.
Na de commissievergadering en een college Geschiedenis van het Economisch Denken begaf ik mij richting de kamer om nog even te kunnen soggen voor ik me naar Sanders verplaatste om micro in te halen. Een week op wintersport is heerlijk, maar spijtig genoeg halen de gemiste uurtjes zichzelf niet in. Dit geldt ook voor de koelkast die zichzelf niet vult, dus op de ieniemienie Chinezen-fiets van mijn huisgenoot fietste ik over de Oostzeedijk richting de AH. Tip van de dag: boodschappen doen met een knorrende maag is niet goed voor je portemonnee!
In rap tempo heb ik vervolgens mijn maag gevuld, want het was alweer tijd om te gaan trainen. Sinds de kerst mag ik me een van de zes ‘club dubbel 4 damesch’ noemen, waarmee ik vier keer per week train (voor m’n lol, echt waar ja).
Mijn maandag eindigde met een heerlijke warme douche, waarna ik mijn oogjes dicht deed en mijn snaveltje toe ging.
 

‘’New blok, new me’’. Om negen uur, voor dag en dauw, zat ik samen met mijn partner in crime Emma (die voor het eerst ever op tijd op de afgesproken locatie was, terwijl ik te laat kwam...) in Sanders met mijn neus in de boeken. Iets met goede voornemens en zo.
Tegen de tijd dat micro mijn neus uit kwam en ieder ander puntje op mijn ‘to do lijstje’ afgevinkt was, stapte ik weer op mijn fiets richting Skadi. Deze keer niet om te roeien, maar voor een CV- en sollicitatietraining door Aegon. Het is deze week de Rowers Recruitment Week op Skadi, waarin meerdere trainingen en inhousedagen aangeboden worden. Ik ga hier nu niet alle geheimen van het vak verklappen, maar mocht je ooit de kans krijgen een gelijke training te doen, raad ik het zeker aan. Het is altijd fijn je vragen te kunnen stellen en tips te krijgen van mensen die weten waar ze het over hebben.
De rest van mijn middag heb ik vergooid aan het kijken van YouTube video’s, facetimen met mijn bestie eten, het schrijven van deze ‘Week van’, nog meer eten, proberen om insta famous te worden en voor ik het wist was de middag voorbijgevlogen en zat ik weer op mijn fietsje richting Skadi (je zou bijna zeggen ‘rol een slaapzakje uit in de kleedkamer’).
Wegens een vaarverbod, te danken aan de harde windstoten, mochten we de boot niet in en hadden mijn coaches gefikst dat we een heerlijke AT-training konden gaan doen op de ergo (lees: sterven). Op een schaal van één tot slecht, ging het absoluut verschrikkelijk.
De pijn en verdriet van het voorafgaande uur waren echter snel vergeten toen ik met een vol bord plaats nam in de soos en mijn knorrende maagje vulde. Gezelligheid kent geen tijd, maar rond kwart over tien vond ik het welletjes geweest. Na een heerlijke warme douche ben ik mijn bedje in gedoken en lekker gaan slapen!

Vandaag waren de rollen omgedraaid. Waar ik braaf om kwart voor negen op de afgesproken plek stond, had Em zich nog een keertje omgedraaid. Zo vervolgde ik mijn tocht alleen richting de uni, om weer met mijn neus in de boeken te verdwijnen. Met minder dan 7 uur tot de eerste micro tussentoets had ik genoeg om me mee bezig te houden. Van totale tunnelvisie was er geen sprake, ik krijg dit blok namelijk het vak geschiedenis van het economisch denken van lieve Nino. Rond elf uur wandelde ik dan ook met mijn laptopje de studieruimte uit, de trap af en de werkgroep in.
Tegen de tijd dat ik terugkwam in de studieruimte was mijn tafel uitgebouwd tot een ware mr.drs.-kolonie, wat niet al te bevorderlijk is voor de concentratie, en tot mijn grote schrik kwam ik erachter dat ik geen rekenmachine bij me had. Nu had ik twee opties. Allereerst kon ik vijf minuten naar huis fietsen, rekenmachine ophalen, weer vijf minuten terugfietsen. Óf ik bespaar mezelf deze barre tocht, loop naar de In Duplo kamer, blijf daar lekker hangen en neem een rekenmachine mee op de terugweg. Ik denk dat we allemaal wel kunnen raden welke optie het geworden is.
Na het vullen van mijn maag met een sushibowl (#treatyoself) en het rocken van mijn microtussentoets stond ik voor het tweede dilemma van de dag. Vrijwillig een extra spintraining doen met mijn bootje, of bier drinken met al mijn vriendjes en vriendinnetjes.
Ook deze keuze zal je niet verrassen en zo gebeurde het dat ik, na het uitspelen van de Smitse, eindigde in Locus met een Leffe dubbel.

Donderdag was zo’n dag waar ik heel veel kleine dingentjes gedaan en geregeld heb, waarna je je achteraf afvraagt wat je nou eigenlijk echt gedaan hebt en je je beseft dat het de minst productieve ochtend ooit was. Misschien kwam het omdat ik van mezelf een uurtje langer mocht uitslapen, misschien omdat ik niet naar de uni ben gegaan, maar na de ochtend gespendeerd te hebben in mijn kamer was het in de middag tijd voor serieuzere zaken. Eerder deze week had ik al de CV- en sollicitatietraining gedaan vanuit de rowers recruitment week, vandaag had ik een inhousedag bij Shell. Sta je daar als klein sjaarsje tussen ouderejaars Skadianen als Arthur en Alex. Na een, naar mijn mening, interessante inhousedag zat lang na borrelen er helaas niet in, want het was weer tijd om te gaan trainen. Vandaag ging het ergo’en stukken beter (waarschijnlijk omdat we ED deden en het niet het doel was te sterven). Op een rustig tempo moesten we onze hartslag gelijk proberen te houden. Mijn dag was compleet toen ik mijn buikje vulde in de soos met pasta spinazieroomsaus en een danoontje met twee smaken (!!!).

‘It’s almost weekend!!’ Vrijdagmorgen ging mijn wekker voor dag en dauw, omdat ik niet veel later verwacht werd op de derde verdieping van Sanders waar ik de benodigdheden voor mijn SKW-training op kon halen. Naast de functie van Ambassador geef ik namelijk ook studiekeuze workshops aan middelbare scholieren, wat ik onwijs leuk vind om te doen! Na de ochtend gevuld te hebben met vertellen over het mr.drs.-programma en het beantwoorden van alle vragen heb ik eerst even gewerkt aan wat commissie taakjes op de kamer met de heren uit het bestuur, waarna ik Emma gezelschap ben gaan houden in de UBae. Hier heb ik de hele dag vertoeft en ongelofelijk productief gedaan, tot rond half 6 de concentratie helemaal op was en ik het tijd vond Emma mee naar huis te slepen. We hadden namelijk afgesproken om met een gezellig groepje bij haar thuis te eten voorafgaand aan Fit for the Future. Mijn complimenten aan de Alumnicommissie, ik heb echt een super avond gehad! De spits werd afgebeten door de man waar de avond toch wel een beetje om draaide, Jan Kees de Jager, gevolgd door twee dames, Roxana Bos-Schepers en Tessa Rozendal. Na alle verhalen gehoord te hebben, was er de gelegenheid na te borrelen in het gezelschap van menig alumni.
Waar menig In Duplo ’er besloot de avond elders voort te zetten, ben ik huiswaarts gekeerd.

Dit niet zonder reden, want zaterdagochtend was het weer tijd om te trainen. Om 10 over half 9 stipt stond ik in de ergozaal om op te warmen en te stabiliseren, gevolgd door een technische boottraining.
Eenmaal thuis ben ik snel onder de douche gesprongen in een poging mezelf te ontdooien, want rond twaalf uur zou mijn papa alweer voor de deur staan om me op te pikken voor de verjaardag van mijn nichtje. Ik ben altijd een van de jongste kleinkinderen geweest, totdat mijn oom toch nog een kindje kreeg: Jara. Ondertussen is de jongste aanwinst van de familie al weer zes jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden.
Zelf word ik over een weekje 20, maar toen ik met m’n nichtje aan het spelen was zou ik willen dat ik ook nog eens 6 werd. Vol trots liet ze me haar eenhoorn ei zien, welke nu al een dag in water lag wat ervoor zou zorgen dat het ei gaat barsten en haar eenhoorn uitkomt. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het bed met glijbaan, of de roze met paarse skeelers.
Na het avondeten heeft mijn papa me weer naar Rotterdam gechauffeerd, maar het feest was nog niet voorbij! Ook voor vanavond stond er namelijk een feestje op de planning. (meer feest is meer beter?)

En zo gebeurde het dat ik de zondag in mijn bed spendeerde met mijn BFF Netflix. We hebben de laatste maanden niet heel veel tijd voor elkaar gehad, omdat we allebei zo ongelofelijk druk zijn, maar eens in de zoveel tijd maken we een dagje voor elkaar vrij.

Tot zover mijn Week van, ik hoop dat jullie het leuk vonden om hem te lezen! Heb je nou nog leuke vernieuwende ideeën of wil je de Week van zelf graag een keer schrijven? Laat dit dan achter in de reacties en houd vooral de Duplomaat in de gaten voor nieuwe artikelen!

Liefs, Linde

Sluiten