Humans of RET

De meeste van ons hebben minstens elke week wel eens te maken met de RET. De ene vervloekt hem, de ander is eeuwig dankbaar dat de tram voor zijn deur stopt. Sommigen zouden het misschien graag willen, maar de RET draait nog niet op robots. Gelukkig maar, vind ik. De eerste keer dat ik in Rotterdam was, een beetje verdwaald, had ik het leukste gesprek met een tramconductrice. Dat klopt, ik ben zo’n weirdo die in de tram met mensen gaat praten. De verhalen die je soms hoort zijn schitterend. Dus, zoals een van de geïnterviewden ook zegt, doe een keer je oortjes eens uit en begin het gesprek. Nog steeds zit ik liever in de tram dan bijvoorbeeld de metro. Hieronder de verhalen van zij die er elke dag op werken.

Francisca, 51, lijn 7 richting De Esch

“Lijn 7 is de mooiste lijn van het tramnetwerk, want op deze lijn werken de vaste collega’s van de RET. De harde kern. Op de andere lijnen werken vaak uitzendkrachten. Door de Roparun rijdt deze tram nu anders, maar normaal gesproken voert deze door allerlei soorten wijken, waar allerlei verschillende mensen opstappen. Dat is het leukste aan het werk in de tram, er zijn zo veel verschillende mensen uit allerlei soorten landen. Het gekste dat ik ooit heb meegemaakt, en ik heb veel meegemaakt, is nadat een man geen kaartje wilde, of kon kopen nadat ik hem daar de mogelijkheid tot had geboden, uitstapte, en net voordat de deuren dichtvielen, hoorde ik een rochelgeluid. Hij spuugde naar binnen, maar ik werd gelukkig niet geraakt. Dreigen is ook zo’n vervelende. Gelukkig wegen de leuke contacten met mensen totaal daartegen op. Studenten zijn vaak hele aardige mensen om in de tram te hebben, maar ze vergeten altijd in te checken. Ook al heb je een studentenOV, het is NIET gratis. Ik geef ze gewoon een boete van vijftig euro hoor! Wat ik wel vind, is dat studenten soms iets socialer mogen zijn in de tram. Als ik dan goedemorgen of goedendag zeg, is het wel zo leuk om iets terug te horen. En leg af en toe je telefoon weg en begin eens een praatje!

Gehoord in tram 2 richting Keizerswaard, conductrice van middelbare leeftijd en moeder met dochter van een jaar of acht, met een tas vol spullen.

Conductrice: En wat zit er in die doos dan?

Moeder: Een toverstok van Harry Potter die ze heel graag wilde. Maar let op, het is geen speelgoed. Er zitten echt zware materialen in, en het ding kost € 40,-

Conductrice: Ja ik ken het, m’n dochter heeft zo’n glazen kast met allemaal van die spulletjes, betaal je gewoon € 25 euro voor een deken.

Moeder: De Harry Potter expo was wel heel erg leuk hoor, en ze laten je allemaal dingen doen.

Dochter: Ik kwam in Griffoendor, maar een ander jongetje in Zwadderich, dat was wel zielig.

Conductrice: Wel een leuk uitje zeg, beter dan naar de dierentuin.

Moeder: Dat is tegenwoordig ook zo duur hè.

Conductrice: Ik moet weer een controlerondje doen, tot later!

Sylvia, conductrice van middelbare leeftijd, lijn 23 richting Schiebroek, geen foto

“De mooiste plek van de stad vind ik toch wel Rotterdam-Zuid. Ik woon er zelf, en het is het meest bruisende deel van de stad. Mijn favoriete tramlijn loopt daar ook, lijn 2 van Keizerswaard naar Charlois en weer terug. Zo woon ik naast een Kroaat, en daarnaast woont een Kroaat die samen is met een Syriër. Echt gaaf om zo veel verschillende mensen te spreken. Wat ik wel vind, en dat is een kleine ergernis van me geworden, dat iedereen weer Nederlands moet gaan spreken. Toeristen, oké, dan schakel ik zo over op Engels. Maar als je hier gewoon woont, vind ik dat je Nederlands moet spreken. Die verschillende mensen en ze kunnen helpen, is wel wat het werk leuk maakt.”

Op dat moment wil een vrouw met kinderwagen en kleuter uitstappen. “Mag ik op het knopje drukken mama?” Sylvia houdt met een grote lach op met haar voet de deur tegen voor de buggy. “Dankuwel mevrouw!”.

“Het mooiste dat ik ooit heb meegemaakt was een zwerver die de tram binnenkwam. Hij had geen OV-chipkaart en ook geen geld om een kaartje te kopen. Het was in de winter, dus het was erg koud. Ik besloot voor hem van mijn eigen geld een kaartje te kopen, dat dan een uur geldig is. Zo kon hij in ieder geval een uurtje warm in de tram zitten. Iedereen ontweek hem, tot er een vrouw naast kwam zitten. Ze bleek van het Leger des Heils te zijn. Ze zorgde er daarna voor dat de man een warme plek had om te slapen. Als ik die man niet had binnengelaten, had hij misschien in de kou moeten slapen. Kleine dingen kunnen grote gevolgen hebben.”

 

Sylvia en Francisca, bedankt voor jullie tijd!

Sluiten