Klaar voor de start? Af!

The Hulk, Iron Man en Thor. We kennen ze allemaal van de spannende superheldenfilms, maar het waren ook de bijnamen van de deelnemers aan de nog veel spannendere openingsactiviteit. Met rokende pistolen en verbrand rubber werd het nieuwe collegejaar van In Duplo begonnen.

Nadat iedereen, een groot aantal in lange broek, zich onder de brandende zon bij station Blaak had verzameld, kon de reis naar Dordrecht beginnen. Zoekend naar een plek die geen stiltecoupé was, banjerden zo’n 40 In Duplo leden door de trein. Hieronder was ook een groot aantal eerstejaars, dat hiervoor en masse een sommencollege van Accounting wilde missen. Eenmaal aangekomen in de wereldstad die Dordrecht heet, de bus onveilig gemaakt te hebben met een oorverdovend lawaai van geroezemoes en het laatste stuk per benenwagen afgelegd te hebben, was het tijd voor actie.

Op instructie van de kersverse Commissaris Interne Zaken Hidde Bos werd de groep opgesplitst in twee delen. Actieven en inactieven, eerstejaars en bestuursleden, alles werd gemixt voor een goed potje lasergamen. Beide groepen werden weer gesplitst in twee kleinere groepen, die de strijd met elkaar aangingen. Chaos volgde. Waar er in het leger een duidelijke structuur is, leek het hier meer op een kip zonder kop in twintigvoud. Hidde, alias T-Rex, werd op een gegeven moment zo vaak afgeschoten dat het leek of zijn harnas er mee opgehouden was. Toch wist zijn eenheid, team Rood, te overwinnen. Dit vooral door het scherpschutten van Jan Smelik, alias Iron Man, die gelegerd in een hoekje iedereen doodsimpel wist neer te knallen.

Tijdens de volgende ronde schieten kwam er een ander gevaar in het spel. Namelijk de Commissaris Media Nino van Zandwijk, gewapend met een camera. Met flits welteverstaan. Waarschijnlijk is deze fotograaf vaker geraakt dan beide teams bij elkaar, doordat hij telkens overal opdook en met het lichtje van het fototoestel alom voor verwarring zorgde. Het leverde wel een aantal schitterende plaatjes op.

Toen beide groepen uitgezweet waren van het toch wel intense lasergamen, werden de instructies van het karten gegeven. De mannen mochten als eerste. Omdat het toch wel lastig is om een helm op te zetten, was daar gelukkig de helpende hand van Kelly Alblas om iedereen veilig de baan op te laten gaan.

Een kart is heel simpel. Er is een gaspedaal en er is een rempedaal. Je hoeft niet te schakelen, er is geen handrem en je hoeft ook niet te spiegelen. Toch waren er sommigen die het niet helemaal begrepen hadden. Zij gingen vol gas een bocht van negentig graden in. Het leverde een crash op in ronde 1. Ook de kersverse Secretaris van onze studievereniging heeft een aantal keer andersom in de bocht gestaan. Eer aan wie ere toekomt, Martinique Jacobse reed de snelste ronde.

In de tweede heat waren de dames aan de beurt. Zij gingen iets tammer van start, met rondetijden die zo’n tien tot twintig seconden hoger lagen dan de mannen. Toch scheurde een van hen, Danique Osinga welteverstaan, de baan door alsof het sale was bij de Bijenkorf, en wist hiermee de langzaamste man qua tijd in te halen. Objectiviteit gebiedt te vertellen dat in deze heat het aantal crashes een stuk hoger lag dan in de eerste. Sorry dames.
Daarna was de derde heat. Over heat gesproken, er was niemand die niet zwetend uit de kart gestapt kwam. Gelukkig wachtte er koud pils in de kantine. In deze derde heat, die ook grotendeels uit vrouwen bestond, werden geen records verbroken of nieuwe Max(ima) Verstappens ontdekt.

Met nog steeds het dagrecord van Martinique op de teller verscheen het laatste tiental aan de start. Hierbij ook Noud Eysink, die al in de eerste heat het circuit had verkend. Het is dan ook niet verbazend dat hij iedereen links en rechts inhaalde. Driftend over het circuit verbeterde hij de recordtijd met bijna twee seconden. Ook de tijd van Danique werd op de valreep ingehaald, zij verloor haar beste tijd aan Else-Marie. Op het einde van deze laatste heat was er nog wel even verwarring over de finishvlag. Want moet je nu per direct stoppen als je die man met die vlag ziet zwaaien? Nathalie Ahsmann dacht van wel, wat een kettingbotsing vlak voor de finishlijn als gevolg had. Gelukkig kon iedereen ongedeerd uitstappen.

Dit avontuur kwam na een heerlijk buffet en een vlotte terugreis weer ten einde bij station Blaak. De avond was voor de meesten echter nog niet voorbij, aangezien het grootste deel van de groep weer vrolijk een dik uur later op de Openingsborrel verscheen. Kijkt u vooral de foto’s.

Sluiten